De `Zapcultuur`

"Wanneer je verstild luistert naar het ritme van je eigen lichaam en luistert naar dat van de andere sexe, dan merk je een wezenlijk verschil op", zo spreekt Andrew Barton. "Dit wezenlijke verchil tracht ik uit te beelden."

De vrouwelijke beweging of ritme reveleert zich binnen het lichaam zelf. Daarom wordt die vrouwelijke energie vormgegeven via de cocon, een oud symbol voor subtiele verandering van binnenuit. De mannelijke energie is naar buiten gericht, op een doel. Dit wordt in zijn sculpturen symbolisch weergegeven door abstracte aero- of aquadynamische vormen die het lichaam versneld vooruit lijken te schuiven. In beide gevallen is de bovenbouw van het figuratieve lichaam met een verstilde meditatieve expressie, quasi naturalistisch opgebouwd.

Het thema is zoals nagenoeg alle goede thema`s van alle tijden. Nieuw zijn de sculpturale oplossingen van dit thema. Andrew Barton maakt van zijn mannelijke sculpturen een compilatie van twee verschillende stijlen, twee verschillende opbouwwijzen en twee verschillende materialen en dit zonder de minste poging om de ene helft te laten overvloeien in de andere, noch om de vormgeving van de ene te laten aansluiten op de andere helft.

De bovenste helft toont een quasi naturalistische afbeelding van een uit klei opgebouwde, in zichzelf gekeerde figuur. De opbouw van deze figuur houdt op ongeveer halverwege het lichaam en vanuit het holle greaamte komt een vis- of vogelverwante vorm naar buiten geschoven, waardoor het zwevende lichaam elegant een voorwaartse beweging suggereert. De onderste helft is uit polyester vervaardigd. Het is het samensmelten en de wijze waarop, van deze twee anderssoortige beelden, die het beeld zijn actualiteitszin geven.

Beide helften zijn in hun stijl, academisch, formalistisch opgebouwd- dat is wat de beide helften bindt. Maar een klassiekere formele opbouw zou nooit twee verschillende formele vormgevingen in n beeld verzoenen en zeker niet zonder noemenswaardige overgang.

In deze werken wordt `de idee` belichaamd door het abstracte onderste deel en `het emotionele`, waarop de idee betrekking heeft, wordt door de vleselijke bovenhelft verbeeld.

De analogie met hedendaagse mode en de samenstelling van actuele wooninterieurs is intrigerend. Ook in deze laatste twee cultuuruitingen worden de verschillende elementen niet meer geassorteerd gekozen. Beide worden samengesteld uit verschillende stijlen, culturen en tijdperken. De actualiteitswaarde van deze `zapcultuur`wordt bepaald door de som der delen, net zoals dit ook het geval is in de beelden van Andrew Barton.

Tania De Bruycker
, Centrum Goed Werk
Cultuurcentrum Knokke-Heist